အိမ္ျပန္ေနာက္က်တတ္တဲ့ၾကယ္

ခ်ာကနဲေရာက္လာ…ခ်ာကနဲလွည့္ထြက္သြား(ရင္ဘတ္ကို ဓားနဲ႕ထိုးသြားတဲ့ကိစၥ)

ထြင္းထားတယ္၊ ထုထားတယ္၊ ဘယ္လိုမွ မလွဘူး၊

ဖ်က္ထားတယ္၊ ျပင္ထားတယ္၊ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာက္ဘူး၊

တိတ္ထားတယ္၊ ဆိတ္ထားတယ္၊ ဘယ္လိုမွ မေအးခ်မ္းဘူး၊

ေစာင့္ထားတယ္၊ ေတာင့္ထားတယ္၊ ဘယ္လိုမွ ေရာက္မလာဘူး၊

ေတြ႕ထားတယ္၊ ျမင္ထားတယ္။ ဘယ္လိုမွ သတိမရဘူး၊။

ေျပာလိုက္ပါ…တစ္ခုခု…ေျပာလိုက္ပါ…တစ္ခုခု

နင္ျပဳလုပ္ခ်င္တဲ့တစ္ခုခု၊ နင္ေျပာထြက္ခ်င္တဲ့တစ္ခုခု၊

ငါဟာ ဘာကိုမွ၊ဘယ္လိုမွ နင့္အတြက္ သံုးမရတဲ့အခါ၊

နင့္ရင္ခုန္သံေတြဟာ ငါနဲ႕ေတြ႕တိုင္းမွာ ေအးစက္လာတဲ့အခါ…

ေျပာလိုက္ပါ…တစ္ခုခု…ေျပာလိုက္ပါ…တစ္ခုခု

ငါ့ကို နင္မလိုအပ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း။

ငါ

ႀကိဳးစားတယ္၊ ႏိုးၾကားတယ္၊

နင္

တန္ဖိုးမထားဘူး။

ငါ

တိက်တယ္၊ ေရာက္လာတယ္၊

နင္

ေနာက္က်ေနတယ္။

ငါ

ခါးလာတယ္၊ သက္လာတယ္၊

နင္

ခ်ိဳၿမိန္ေနပါသလား။

ငါ

ေတြးေနတယ္၊ ေတာေနတယ္ နင့္အေၾကာင္း၊

နင္

ေမ့ေနတယ္၊ ေဖ်ာက္ေနတယ္ ငါ့အေၾကာင္း။

ေန႕လည္ခင္းဟာ မလြမ္းဆြတ္ခ်င္စရာ

နင့္စကားလံုးေတြဟာ မီးလိုပူေလာင္လို ့

ဘယ္လိုမွ ယုတိၱမရွိေပမယ့္လည္း ငါ ယံုခဲ့ပါတယ္၊

နင့္အတြက္ ငါဟာ

အလြယ္တကူဖတ္ၿပီး ေက်ာ္သြားလို ့ရတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္…

နင္…ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္…

ေန႕လည္ခင္းဟာ ဘယ္လိုမွမလြမ္းဆြတ္ခ်င္စရာ

အမွန္တကယ္ ငါ လြမ္းဆြတ္ခဲ့ပါတယ္၊

ရင္တစ္ခုလံုး နာက်င္လာတဲ့အထိ ငါ လြမ္းဆြတ္က်န္ခဲ့ေပါ့…….။